از عمر آشنایی من با فوتبال چیزی حدود بیست سال میگذره.دقیقا نمی دونم چند ساله بودم فقط یادمه که یه روز که مامانم منو به دلیل شیطنت های زیادی که می کردم از بازی با بچه ها ی همسایه منع کرده بود اجبارا مجبور شدم بشینم پیش پدرم و دوستاش که مشغول تماشای یک مسابقه فوتبال بودن.اولش رغبتی نداشتم اما هیجان اونا و کری هایی که برای هم می خوندن باعث شد که کم کم به این مسابقه علاقمند بشم.اندک اندک قوانین بازی رو یاد گرفتم و می تونم بگم رسما از بازی های جام جهانی 90 ایتالیا یک طرفدار فوتبال حرفه ای شده بودم!

توی همون ایام و چند سالی قبل از اون با دو تیم برتر کشورمون یعنی پرسپولیس و استقلال آشنا شدم.توی اون زمان خیلی افت داشت که دم از فوتبال دوستی بزنی ولی طرفدار یکی از این دو تیم نباشی.من که خیلی بچه بودم و نمی تونستم درست تصمیم بگیرم به خواهر بزرگم نگاه کردم که سخت طرفدار تیم آبی پوش بود.برام همیشه سئوال بود که اون چرا و چطور طرفدار استقلال شده.چون توی ذهن من هیچ فرقی بین این دو تا تیم نبود.مدتی گذشت که فهمیدم پدرم هم طرفدار آبی هاست.بابام همیشه می گفتن من از بچگی طرفدار تیم "تاج" بودم!

یک منطق ساده به من گفت:طرفداری از یک تیم فوتبال دریک خانواده موروثی است!!!

سال ها گذشت و من به طرفداری از آبی ها ادامه دادم تا اینکه با همسرم آشنا شدم.(البته اون موقع هنوز همسر من نبودن!!) القصه فوتبال یکی از علایق مشترک ما بود که درباره اش حرف می زدیم.و من در این میون متوجه شدم که ایشون طرفدار پرسپولیس هستن.خب دیگه تکلیف من هم معلوم بود.اینبار احساسات من بر منطق موروثی بودن طرفداری از یک تیم غلبه کرد و من طرفدار قرمز ها شدم!!

روزگار به همین منوال سپری می شد و من به مرور زمان متوجه می شدم که در وقت مسابقات تیم آبی و قرمز من هیچ تعصب خاصی نسبت به هیچ کدومشون ندارم.به این نتیجه رسیدم که دوستدار ورزش فوتبال بودن و حتی فوتبال بازی کردن در سیزده بدرها و باقی گردش های نیمه علمی ! دلیل اون نیست که تو حتما طرفدار قرمز یا آبی باشی.

به همین دلیل رسما از طرفداری قرمزها دست کشیدم و شدم یه آدم اهل فوتبال.دیگه برام فرقی نمی کرد که چه تیمی داره بازی می کنه.طرفدار بازی خوب بودم و اون تیمی که بیشتر زحمت می کشید.(البته بازی های داخلی)

چند سالی سپری شد تا پسر من به سنی رسید که حتی با یک جفت جوراب گلوله شده –که در گوشه و کنار خونه ما فراوون هم بود!-فوتبال بازی می کرد.دوباره متوجه شدم که قضیه موروثی بودن طرفداری پیش اومده و پسرک کوچولوی من به تبعیت از پدر طرفدار قرمز ها شده!!

خب معلومه دیگه این دفعه هم احساسات مادرانه من بر همه چیز غلبه کرد و من در هر بازی تیم قرمز وقتی داد و فریاد و اشک و آه پسرم رو می دیدم چاره ای نداشتم جز اینکه دعا کنم تا تیم مقابل  ببازه.اینبار به طور احساسی طرفدار تیم قرمزها شده بودم!!

اما طرفداری پسر من به بازی های فوتبال ختم نشد.این تعصب به جایی کشیده شد که اون حتی حاضر نبود روی صندلی آبی بشینه ، توی بشقاب آبی غذا بخوره یا از لیوان آبی استفاده کنه.اون حتی شب ها پتوی قرمز رنگ روش می کشید.من هم که از تعصب بیجا در هر زمینه ای بیزار بودم تصمیم گرفتم با طرفداری از آبی ها تعادل رو برقرار کنم.اولش خیلی سخت بود ولی بالاخره موفق شدم.

وحالا همه چی به روال عادی برگشته. فقط من موندم روی یه خط بنفش!! با یه سئوال بزرگ توی ذهنم که چی میشه آدم ها نسبت به یه چیزایی تعصب پیدا می کنن؟حالا فوتبال یه مثاله کوچیکش بود! اصلا تعصب داشتن خوبه یا نه؟حد و حدود اون کجاست؟چرا تعصب برای مرد خوبه ولی برای زن نیست؟!!

راستی نکته آخر این که پسر خاله آرمین(پسرم) که از عمر شش سالش حتی سه ماه هم ایران نبوده و حتی یک بازی از مسابقات این تیم رو ندیده ، چنان طرفدار قرمزهاست که چندی پیش که این تیم برنده شد از شادی فریادهایی می کشید که ما به خنده افتاده بودیم. راستی یادم باشه برم تحقیق کنم ببینم پدر پسر خاله آرمین طرفدار چه تیمی بوده؟!!!