زمان:جمعه پنجم دسامبر-مکان: موزه هنرهای مدرن،ساعت 4 و 23 دقیقه ی بعد از ظهر

الیزابت ( با لبخند و احترام) : ببخشید آقا می شه ازتون خواهش کنم بدون فلاش عکس بگیرید؟

مرد ( در حالی که دوربینش را بازرسی می کند): مگه  روشنه؟                                                           

-بله...                                                                                                                                مرد (در حالی که به روی دکمه ای بر روی دوربینش فشار می آورد ): آخ بله معذرت می خوام...(لبخندی می زند و عمیق به چشم های دختر خیره می شود) بفرمایید...امرتون اطاعت شد.                      الیزابت ( با همان احترام): ببخشید دیگه، قانون همه ی موزه هاست.شما که دفعه ی اولتون نیست میاید این جا...حتما خیلی خوب می دونید.                                                                             مرد (می خندد.نگاهی به اطراف می اندازد ): درسته ...تقریبا از یک ماهه پیش  هر سه شنبه صبح و هر جمعه بعد از ظهر رو این جا بودم.ولی می دونید عکس بدون فلاش کیفیت خوبی نداره.اون جور که من دلم می خواد در نمیاد.تازه مثلا دوربین من خیلی پیشرفته است.اما این موقع روز نور مناسب نیست.                                                                                                                         الیزابت (ابروهایش را بالا می برد):باید خیلی به هنر مدرن علاقه داشته باشید.اگه عکس می خواید می تونید از فروشگاه تهیه کنید.طبقه ی اول.     

        -آخه می دونید عکس همه ی چیزایی که این جا هست که تو فروشگاه نیست؟       

        -خب البته درسته...ولی عکس همه ی آثار مشهور و قدیمی و زیبا هست

مرد (دوباره می خندد.دهانش را باز می کند که چیزی بگوید اما دوباره می بندد.به اطراف نگاهی می اندازد و نفس عمیقی می کشد و آهسته می گوید ): نه نیست…مثلا عکس …عکس... خود شما الیزابت عزیز!                                                                                                                   الیزابت (قدمی به عقب بر می دارد و با تعجب تکرار می کند ): عکس من؟                                        مرد(با همان لحن آرام می گوید): یک ماهه نمیام این جا که این آثار عجیب و غریب رو که به اسم هنر مدرن به خورد ملت می دن تماشا کنم.راستش میام تماشای خودت.حالا هم دلم نمی خواد همه ی حرفام رو این جا دم در آسانسور بهت بگم.اگه دعوت من رو قبول کنی فردا شب توی یک رستوران با هم شام می خوریم و من قصه ام رو برات تعریف می کنم…ها قبول می کنی؟

الیزابت لبخند می زند.

زمان:پنچم دسامبر-مکان موزه هنرهای مدرن، ساعت 5 و 10 دقیقه ی بعد از ظهر

 الیزابت (شعف و هیجان زیادی در صدایش است.ازشادی روی پا بند نمی شود): آره دیگه همون پسره که می گفتم هر وقت که من این جا هستم می بینمش …همون که گفتم خیلی خوش قیافه و خوش تیپه                                                                                                                                  دوست الیزابت ( در حالی که با عده ای از همکاران خداحافظی می کند و با الیزابت به طرف در خروجی می روند نگاهی به او می اندازد.): مطمئنی خواب ندیدی؟ درباره ی کی حرف می زنی؟                      -نه…همون مرده که یک دوربین داره به این بزرگی (با دستش اندازه ای را نشان می دهد)همون که همیشه کت و شلوار می پوشه… خودش منو دعوت کرد                                                                                                                                                                                          دوست الیزابت (می ایستد…نگاهی به او می اندازد…پوزخندی می زند…دست او را می گیرد و به دنبال خودش می کشد): لیزا تو بچه ای یا خودت رو زدی به بچگی…این یارو بیچاره دیوونه است…هر چند وقت یک بار گیر می ده به یکی از بچه ها…اون دفعه ماریون رو گیر آورده بود مگه برات تعریف نکرد.                                                                                                                                            الیزابت ( جا خورده است اخمی می کند و می گوید ):ماریون رو درست نمی شناسم…جدی می گی؟                                                                                                                                          - آره دوست خوش باور من…بیا بریم خونه که الان بارون شروع می شه...بیا تو راه برات تعریف می کنم

(الیزابت و دوستش سوار دوچرخه می شوند.دوستش حرف می زند.الیزابت به شدت غمگین است)

زمان:شنبه ششم دسامبر-مکان رستوران گراند هتل ، ساعت 6 و 40 دقیقه ی بعد از ظهر

 مرد (اخم هایش را در هم می کند): از شما ممنونم

 دوست الیزابت : خواهش می کنم.وظیفه ی انسانی من بود…اما خواهش می کنم این قضیه بین ما بمونه...لیزا نمی دونه که اچ ای وی مثبته...دکترش قراره تا ماهه آینده توی یک جلسه ای بهش بگه .               -بله حتما... !

(دوست الیزابت همچنان حرف می زند و مرد گاهی نگاهی به او می اندازد و سرش را تکان می دهد)  

زمان همان شب پشت تلفن

 الیزابت:نه که نرفتم مگه خلم برم با یه دیوونه شام بخورم                                                           دوست الیزابت: خوب کردی ...آره بابا...فکر کرده می تونه با کت و شلوار و کراوات و دوربینش دخترا رو گول بزنه...اگه این دفعه اومد اصلا باهاش حرف نزن...تو لیاقتت خیلی بیشتر از این حرفاست ...می دونی که من همیشه بهت گفتم...

(مکالمه تا پاسی از شب ادامه پیدا می کند)

زمان : چند ماه بعد...یک روز بهاری-مکان ویلای بزرگ فان مولن

مرد: تو می خوای این خبر رو بدی یا من بگم عزیزم؟

دوست الیزابت : نه عزیزم خودت بگو...

مرد(می خندد در حالی که دست دوست الیزابت را در دست دارد نگاهی به او می اندازد و می گوید ): مامان...بابا ما قصد داریم با هم ازدواج کنیم...!