سلام دوستان خوبم

خوش به حالتون که توی ایران هستید!

باور کنید حالا که ماه رمضان رسیده صبر من هم به سر رسیده.

ماه رمضون ها توی ایران ،پای سفره سحری و افطار ،اون شور و هیجان ،عبادت های خالصانه ،آش رشته های خیابونی حتی اون سریال های مخصوص ماه رمضون و اون حال و هوای شهر...

اونایی که منو می شناسن می دونن که کم پیش میاد قسم بخورم  ولی اینبار مجبورم بگم:

"به خدا" دوست داشتم الان ایران بودم.

ما اینجا نه اذان داریم نه "ربنا" نه دعای سحر و نه افطاری و آش رشته ...نه اون دلای پاک...

وای که چقدر خوب بود.ولی باز جای شکرش باقیه که هنوزم می تونم مهمون خدا باشم.مهم نیست از کجای دنیا. پس از خدا می خوام به همه بنده های خوبش این فرصت رو بده.بارها و بارها.

از صمیم قلب ازتون می خوام دعامون کنید .ممنونم.