این شعر رو گفتم برای اونایی که می خوان از حقیقت فرار کنن.البته خیلی هم اشکالی نداره!!!هر چقدر هم فرار کنن بازم به بن بست می رسن

تا حالا غمگیــــن نشستی پشت شیشـه؟ 

تا حالا درا رو بستــی تا همیشـــــــــه؟

تا حالا غصــــــه شده شام و ناهارت؟!

حس کنی لبـــــات به خنده وا نمیشه؟

تا حالا دلت می خواستـــــــه که نباشی؟

یا دلت می خواستــــــه که پرنده باشی؟

تا حالا شده تحـــــــــــملت تمــوم شه؟

یا بخـــــوای داد بزنی فقـــــط رها شی؟

تا حالا خیــــــــــــــره شدی به راه جاده؟

ببینی اشکـــــات می ریزه خیلی ســاده؟

تا حالا خواستی خودت یه قصــــه باشی؟

اما حس کنی دلت چه بی ســــــــــواده؟     

اگه بغض همیشه مهمون لبهــــــــــات

اگه احساس می کنی می لرزه دســـتات

اگه روی شادی هات غبــــــار نشســـته

تو می خوای پرواز کنی، نمیـره پاهات…

آخه   عاشق    شدی و  خبـــر   نداری!!

داری تو دلیـــــل آوردن کم میــــــاری

صبح تا شب روی لبت مهـــــــر سکوته

شب تا صبح اشک می ریزی با بیقـراری

***                 

اگه  فکر  کنی دوات  تو داروخونــه ست

من  می گم  باختی عزیز اینم بهونه ست

دوای   درد   تو   لبخنـــــــــــــــد   نگاهه

یا   جواب   یه   ســـــلام  با  سوز آهـه