این نیز بگذرد...

آخه شنیدم دوره و زمونه عوض شده...آره؟

dordaane — Wed, 24 Sep 2008 08:51:33 GMT

سلام دوستای من

راستش من معمولا شعرهام رو تو وبلاگم نمی گذارم...ولی این دفعه تصمیم گرفتم این کارو بکنم!!قضاوت با خودتون...

صبح که شد نسیمو دیدم روی شونه هاش پریدم

منــو برد به لحظه ای که پر پروانه می چیدم

یه غزل خوندم دوباره: "فصل عشق فصل بهاره"

شاپرک خندید و غرید: این دفعه فایده نداره

نخون از فصل قشنگی نگو از عشق و یه رنگی

دیگه بسه"با تو بودن" می شکنه خوابای رنگی

هی نگو دنیا چه خوبه غم دیگه رو به غروبه

یا نگو آبی چشمات مثل دریای جنوبه...

با بهونه ناله کردن از زمونه شکوه کردن

گفتم از کجا بخونم وقتی از من گله کردن

من مثل پرنده بودم که تو ابرا پر کشیدم

مهر ومهراوه نوشتم تو ترانه عشقو دیدم

همه گفتند: بی خیالش شاپرک شکسته بالش

وسط این همه قحطی تو می گی عشقو بیارش!

بابا عاشقی کدومه؟ سر کوچه است یا رو بومه؟

حرف ما حرف خیانت تو می گی دروغ حرومه!

تو می گی عشق و صداقت ما می گیم جرم و جنایت

تو که از خدا نوشتی ما نوشتیم به سلامت

پاشو واکن اون چشاتو یا ببند دیگه لباتو

نخون این کتاب خونده پاره کن تو دفتراتو

قلم و بشکن و بردار توشه از لحظه ی دیدار

که دیگه رفت تا قیامت دل و دلداگی و یار

صبح که شد نسیمو دیدم پرده ها در هم کشیدم

من نشستم تک وتنها دیگه عاشقی ندیدم!

من معمولا از این جور حرفا تو وبلاگم نمی زنم...اما این دفعه تصمیم گرفتم این کارو بکنم.قضاوت با خودتون...!!

آرزو

dordaane — Mon, 25 Aug 2008 12:48:33 GMT

خشمگینانه فریاد کشید: من نمی خوام این جا بمونم...من می خوام برم...

صدایی معلم وار گفت: تو نمی تونی...ما نمی تونیم...

دوباره فریاد کشید: چرا نمی تونیم...من می خوام برم...این حق منه که آزاد باشم...چرا ما باید این همه تحت فشار باشیم...کی گفته ما باید این پایین توی این دخمه زندگی کنیم...منم دلم می خواد برم اون بالا زیر آسمون آبی ، کنار یک چشمه ی آب یا تو دامن یک کوه ...دلم می خواد پرواز پرنده ها رو ببینم ، دلم می خواد صدای نسیم رو بشنوم...جرم من چیه که محکوم به این زندگی هستم...من چه گناهی مرتکب شدم که باید این جا بمونم...دلم گرفت از این همه بی عدالتی...این چه عدالتیه که عده ای رو این جا توی این سیاهچال سرد و تاریک نگه می داره و عده ی دیگه ای رو اون بالا زیر گرما و نور خورشید...؟ صدایی از دورتر گفت: شاید یک روزی من و تو هم از این زندون نجات پیدا کنیم...اما تا اون روز باید صبر داشته باشیم...ما نمی تونیم هر وقت دلمون خواست از این جا بریم

تمام خشمش به حنجره اش رسید.صورتش از فرط عصبانیت ارغوانی شده بود

- اما من می خوام برم و می رم...نمی دونم چقدر طول می کشه...می دونم چه بلاهایی ممکنه سرم بیاد حتی می دونم ممکنه جونم رو از دست بدم اما می رم...نگاه به جثه ی کوچیک من نکنید ...من آرزو های زیادی دارم...من مثل شماها ترسو نیستم که بایستم تا روزی که نوبتم برسه... من راه خودم رو خودم انتخاب می کنم...

سر و صدای زیادی شد...هر کسی چیزی می گفت:

- از جات حرکت نکن

- بهتره عاقل باشی

- از خر شیطون پیاده شو...این شجاعت نیست حماقته

- ما مسئولیم...ما مسئول جون خیلی ها هستیم

- این کارو نکن...پشیمون می شی

اما هیچ چیز در سر او فرو نمی رفت.تنها به آرزویش می اندیشید...به هدفش...

تمام زور بازویش را جمع کرد...فریادی کشید و... سر انجام تکانی خورد

در یک لحظه همه چیز به هم ریخت...غوغای مهیبی شد...دمی نپایید و باز خاموش شد

و او خوشحال بود...سنگ کوچک اراده اش را به همه نشان داده بود و اندکی به سطح زمین نزدیکتر شده بود...

*****

فردا صبح اجساد زلزله دیشب را یکی یکی از زیر خروارها سنگ و خاک بیرون می کشیدند

سنگی به آرزویش رسیده بود... اما آرزوهای زیادی برای همیشه به سنگ بدل شده بودند...

بهونه

dordaane — Fri, 18 Jul 2008 17:02:33 GMT

پرده را آرام باز کرد.آفتاب زیبایی از لای شیشه ی تازه شسته شده به درون تابید.بوی نان تازه فضای آشپزخانه را پر کرده بود.نگاهی به میز انداخت و با لبخند پیروز مندانه ای زیر لب گفت: امروز دیگه نمی تونه بهونه ای بیاره.

با همان لبخند وارد اتاق پسرکش شد و مهربانانه گفت:پسر عزیز مامان...پاشو که خورشید خانوم داره دنبالت می گرده...

پسرک بیدار بود غرغری کرد و گفت: نور چشمامو اذیت می کنه می شه پرده رو ببندی.

وقتی با هزار مکافات بیدار شد و دست و صورتش را با هزار خواهش و تمنا شست روی صندلی نشست و گفت:من گرسنه نیستم...

-نمی شه که آدم چیزی نخوره...اون وقت بزرگ نمی شی مگه تو نمی خواستی "اسپایدر من" بشی...

-من گفتم که فقط آب می خورم...

مادر لیوان پر از آب را که از قبل آماده کرده بود روی میز گذاشت.پسرک حتی به آن نگاه نکرد.مادر نان لواش را برداشت و پنیر تازه را روی آن مالید پسرک لب هایش را به نشانه ی نفرت جمع کرد و گفت:من از بوی این پنیر اصلا خوشم نمیاد...

مادر با لبخند پنیر سفید دیگری از یخچال بیرون آورد و گفت:اشکالی نداره از این پنیرها که دوست داری برات خریدم...

-من اصلا پنیر نمی خورم

-باشه بیا کره و مربا بخور الان برات درست می کنم

-من از مربای نارنجی خوشم نمیاد

-باشه مربای آلبالو هم دارم که رنگش قرمزه...

اولین لقمه را که خورد گفت:اوق...خیلی شیرینه دوست ندارم.من شکلات صبحانه می خوام.

مادر بسته شکلات صبحانه را باز کرد و گفت:بیا بخور اتفاقا برات خریدم...فقط زود باش که داره دیرم می شه...مادر بزرگ هم همین الان پیداش می شه...

-نه نه روی این نون نه.من نون چهار گوش می خوام

مادر نان ها را در تستر گذاشت و شکلات راا روی آن مالید.پسرک نگاهی به لقمه کرد و گفت:من دور نون ها رو نمی تونم گاز بزنم اونا رو بردار...

مادر نفس عمیقی کشید و گفت:باشه ...بیا اینم دور نون ها...زود تر هنوز لباس هم نپوشیدم...

مادر بزرگ با لبخند زیبایی وارد شد.هزار بار قربون صدقه ی نوه اش رفت.یک کیسه پر از شکلات و چیپس و پفک از تو کیفش بیرون آورد و گفت:بیا قربون پسر خوشگلم...بیا همه اش مال تو

مادر چشم غره ای رفت و گفت:مامان همین کارا رو می کنی که این قدر لوس شده وقتی اینا رو می خوره که دیگه اشتها براش نمی مونه...

مادر بزرگ روی صندلی نشست و گفت:یادت باشه امشب باید بریم دیدن خانوم مولایی پسرش از آمریکا اومده...

-واه واه ...از ریخت این خانوم مولایی حالم بد می شه ...اون قدر که پز این یک دونه پسرش رو می ده...من کار دارم شما خودت تنها برو...

-باشه مادر من خودم می رم...بعد از شام یک سر می زنم...راستی نمی ری برای عروسی شیرین موهاتو کوتاه کنی بیشتر بهت میاد ها...

-وااای اصلا موی کوتاه به من نمیاد...باز تو گیر دادی به این چهار تا شوید موی من

مادر بزرگ اومد چیزی بگه که دختر گفت:مامان ولش کن ...درباره قیافه ی من حرف نزن...شام چی بخوریم؟

مادر بزرگ گفت:امشب گفتم اگه دوست داری قیمه درست کنم...

-نه مامان پیتزا می خرم میام با هم می خوریم

-نمی شه که همش غذای بیرون...همینه که این بچه این قدر بد غذاست...

-من قیمه دوست ندارم...می دونی که

پسرک وارد اتاق شد و با چشمانی اشک بار گفت:مادر بزرگ من از این پفکا دوست نداشتم چرا از اینا خریدی؟مگه من صد دفعه نگفتم فقط "لینا"

مادر عصبانی شد و داد زنان گفت:بسه دیگه از اول صبحی...چقدر نق می زنی...بده من اصلا ببینم اون کیسه رو...هر چی من هیچی نمی گم بد تر می شه...به خدا من اندازه ی تو که بودم همین مادر بزرگ هر چی می گفت می گفتم چشم.آدم حرف رو حرف بزرگترش نمی زنه این قدر...همش بهونه...همش من نمی خوام...دوست ندارم...خوشم نمیاد... اَه

مادر بزرگ آهی کشید و گفت:راست می گه مامانت آدم رو حرف بزرگتر حرف نمی زنه ...سپس نگاهی به دخترش انداخت و ادامه داد:.پس شب که اومدی با هم می ریم خونه خانوم مولایی...!

من و همسرم!!

dordaane — Tue, 10 Jun 2008 07:28:33 GMT

چهار تا قلمو

دو تا سطل رنگ سفید

دو تا تیوپ بتونه آماده

دو تا دستگاه سمباده چوب

یک شیشه از : مایع شیشه شور ، چربی پاک کن و آنتی کالک

چند تا اسکاچ و ابر نو ،چند تا دستمال و حوله و روزنامه هم به مقدار کافی

تعداد بی شماری جعبه ،چمدان ،کارتن ،کیسه و ...

یکی دو دست لباس الکی

و از همه مهمتر دو تا آدم فعال و پر انرژی به نام های من و همسرم!!!!!

اینا همه روی هم می شه " اسباب کشی"...بله... به همین راحتی اسباب کشی شروع شد...

می دونید اینجا اصلا و ابدا اسباب کشی اون جوری نیست که تو ایرانه پس...

برای ما دعا کنید

دوستان ممکنه مدتی نتونم به شما ها سر بزنم یا وبلاگ رو آپ کنم اما مطمئن باشید برمی گردم...البته اگه عمری باقی موند ،به قول این قدیمی ها!

پاشم برم این قلمو رو با تینر پاک کنم که کلی کار دارم...!!

چه اشکالی داشت...

dordaane — Mon, 26 May 2008 08:50:33 GMT

قدیما که من جوون بودم با برو بچه ها جمع می شدیم دور هم .چند تا چایی می ریخیتم توی اون استکان های کمر باریک و لب طلایی می گفتیم و می خندیدیم و چایی می خوردیم.بعضی روزا هم یک ظرف انگور می چیدیم از درخت و نشُسته می خوردیم.

اون موقع ها اختر خانوم بهمون بافتنی یاد می داد.با دخترا دور کرسی می نشستیم و یکی از زیر و یکی از رو می بافتیم.گل ناز برامون آواز می خوند: "از نوک مژگان می زنی تیرم چند تیرم چند تیرم چند..."

گاهی که بی بی سر حال بود برامون قصه های جالب تعریف می کرد.البته خیلی هم از خودش می ساخت ولی ما گوش می دادیم و می بافتیم و لذت می بردیم.

قدیما که من جوون بودم ننه کربلایی هر جمعه آش نذری می پخت.ما دخترا جمع می شدیم دور دیگ آش و دسته دسته رشته می ریختیم و دعا می کردیم.دعا برای این که بختمون باز بشه و یک شوهر خوب نصیبمون بشه.هر هر و کر کر می کردیم و برای این که لقبای بد بهمون نچسبونن چادرامون رو تا روی دماغمون می کشیدیم پایین.آخه ننه کربلایی می گفت صدای خنده دختر اگه بلند بشه آسمون می لرزه و بارون نکبت به سرش می باره.ما هم باور داشتیم که نکبت آسمونی رو نمی شه به این سادگی ها از بین برد.

قدیما که من جوون بودم می رفتیم بازارچه کولی ها و خرید می کردیم.پسرا که می افتادند دنبالمون سعی می کردیم اخمامون رو بکشیم تو هم یعنی الان ما خیلی ناراحتیم.شهدخت که چشماش از بس قشنگ بودند آدم رو جادو می کردند می افتاد جلو و با صدای بلند می گفت:کیش کیش چقدر این بازارچه مگس مزاحم داره...

ما هم آهسته می خندیدیم.آهسته که یک وقت سقف آسمون نلرزه و خدا با ما قهر نکنه و بدبختی و نکبت رو سرمون نریزه

وقتی می رفتیم تو حجره ها یهو شلوغ می شد .همه می ریختند تو. همونایی که دنبالمون راه افتاده بودند.ما همون طور با لب خندون و ابروهای گره خورده یه قواره پارچه می خریدیم یا یک کم سفیداب یا برای آیندمون ظرف و ظروف می خریدیم ...گاهی هم می رفتیم عطاری سدر و حنا می خریدیم...

وقتی می رفتیم حموم گل ناز برامون آواز می خوند: "یک حمومی من بسازم چل ستون چل پنجره... "همه با هم دم می گرفتیم :"جانم چل ستون چل پنجره..."

گاهی که یکی عروس می شد می رفتیم رو پشت بوم و نگاش می کردیم.تو دل هممون یک آرزو بود: کی می شه من هم اون لباس سفید و خوشگل رو بپوشم...کی می شه منم برم پیش عفت تا ابروهام رو برداره و صورتم رو بند بندازه...کی می شه منم عروس بشم...

اون موقع ها که من جوون بودم...

خب حالا چی؟تموم شد دیگه...

اینم یک قصه بود از زبون یک پیرزن...خوبه حالا همش از خوشی هاش گفته بود...خدا عمرش بده که از سال وبایی که اون همه رو برده بود زیر خاک نگفته بود...خوبه نگفته بود که بچه های کوچولو از مرضای عجیب و غریب می مردند...خوبه نگفته بود که دامادا عروساشون رو به زور کمربند می بردند تو حجله...یا سال بعد با هووی جدیدشون آشنا می شدند...خوبه نگفته بود که قحطی می شد و مردم مجبور بودند ساقه و برگ گیاها رو بخورند...خوبه نگفته بود مدرسه نداشتند...سواد نداشتند...گاهی حتی نون هم نداشتند...خوبه نگفته بود که پسر جوون مردم دور روز مونده به عروسیش رفت زیر کامیون و عروسی به عزا تبدیل شدو عروس نگون بخت هم رفت تیمارستان...خوبه نگفته بود بچه اول دختر همسایشون وقتی به دنیا اومد یک دست نداشت...خوبه اینارو نگفته بود...

چه اشکالی داره یک قصه بخونیم که هیچ اتفاق بدی توش نیفته؟

چه اشکالی داره یک قصه بنویسیم که همه چیز توش قشنگ و زیبا باشه

اصلا چه اشکالی داشت اگه زندگی واقعی هم همین طور بود...نه چه اشکالی داشت؟

23 اردیبهشت

dordaane — Mon, 12 May 2008 00:12:33 GMT

یک روز مانده به تولدم ساعت 8 از خواب بیدار شدم...

چند ورقی از رمان انگلیسی که به تازگی از دوستم گرفته بودم خواندم...

هوا واقعا بهاری بود؛

یک روز مانده به تولدم ساعت 10 صبحانه ی مفصلی خوردم...

قهوه خوشمزه ی هلندی را با لذت نوشیدم...

نسیم مست کننده ای می وزید؛

یک روز مانده به تولدم ساعت 2 به گردش رفتم...

دَبلنا بازی کردم ، یک بار هم برنده شدم و بستنی خوردم...

آفتاب با درخشش بی نظیری می تابید؛

یک روز مانده به تولدم ساعت 6 برای شام ماکارونی درست کردم...

شام را با ترشی گوجه سبز و سس سویا خوردم...

پرنده های زیبا در آسمان آبی پرواز می کردند

اما...امروز روز تولد من است..

.من یک سال بزرگتر شده ام...خوشحالم که همه ی دقایق دیروز را زندگی کرده ام...خوشحالم که برگ دیگری از دفتر عمرم ورق خورده است ...می خواهم این لحظات را هم دریابم...می خواهم با همه ی وجودم آن ها را حس کنم ...می خواهم بر خاطرات خوش زندگیم اضافه کنم...می خواهم از سادگی های زندگیم لذت ببرم...

برای من ای دوست، یک آرزو کن...می خواهم شمع هایم را فوت کنم...

زمستان و بهار

dordaane — Wed, 16 Apr 2008 08:38:33 GMT

من شاخه خشکیده و تنـهای زمستان بودم… و تو…

                                                                                  همان بشارت سبز بهــــــار

من در پوچی بی انتــــــهای غربت بودم… و تو…

                                                                                    همان آشنای آن سوی دیوار

من حیران و دلشکســـــته و غمگین بودم… و تو…

                                                                                  همان قامت همیشـــه استوار

من وحشت زده سکوت خفتـــه شب بودم… و تو…

                                                                                    همان آواز زیبـــــــای هَزار

من سرگشته کوچه های شهـــــــــــر بودم… و تو…

                                                                                     همان مامن آرامش و قـــرار

من عاشــــــــــــــق دوست داشتن تو بودم… و تو…

                                                                                     همان پرنده همیشــه در فرار

سال نو مبارک

dordaane — Tue, 18 Mar 2008 07:13:33 GMT

من از بچگی فصل بهار رو خیلی دوست داشتم.خب به خاطر این که از همون اولش با هدیه شروع می شد!همون عیدی منظورمه.بعد هم چیزی از عید نگذشته تولدم می شد و بازم انواع و اقسام هدیه ها رو می گرفتم.بعد هم امتحان های مدرسه تموم می شد و از اونجایی که من همیشه شاگرد ممتاز می شدم!(کمی از خودم تعریف کنم اول سال نویی) یک کادویی هم به اون خاطر می گرفتم.

حالا شما جای من بودین از اومدن بهار خوشحال نمی شدین؟!

بعد ها که بزرگتر شدم فهمیدم بهار رو نه تنها به خاطر هدیه های رنگارنگی که می گرفتم،بلکه به خاطر بوی نوروز و اون شور و حالش خیلی دوست دارم.همیشه با شروع آخرین هفته زمستون یک جنب و جوش خاصی در من ایجاد می شد ...اون حرکت مردم و خیابونای شلوغ و ترافیک و خرید و چیدن هفت سین و گل و سبزه و ماهی و ...خلاصه همش یه جورایی برای من لذتبخش بود...

حالا این جا تو غربت...نمی تونم بگم بهار نمیشه...چون میشه! اما اون حس هیجان رو با خودش نمیاره ولی راستش رو بخواین ایرانی رو هر کاری که بکنی بازم با آغاز فصل بهار رفتارش تغییر می کنه...

به هر حال از همه شما دوستای خوبم که توی سال گذشته منو به یاد حال و هوای خونه انداختید ممنونم و براتون سالی پر از سلامتی و شادی آرزو می کنم.امیدوارم در سال جدید همه مون به آرزوهای واقعی و قشنگمون برسیم.

سال نو بر شما مبارک-مهنوش(هلند-۱۸ مارس ۲۰۰۸)

نگاه متفاوت

dordaane — Mon, 18 Feb 2008 08:21:56 GMT

صبح یک روز سرد زمستانی از خواب بیدار می شوم.انگار هزار ساعت است که خوابیده ام.سرد و سنگینم.انگشتان بی رمق خود را در هوا تکان می دهم.احساس ضعف عجیبی سراسر بدنم را در بر گرفته است.

مرده دردی شقیقه هایم را آزار می دهد.در رختخواب به سختی می غلطم.پرده های مخمل بادمجانی رنگ اجازه نمی دهد که روشنایی روز به داخل بریزد.ساعت چند است نمی دانم؟

نگاهم بی اختیار به گیلاس کریستالی روی میز آرایشم می افتد.کریستال اصل "چک" است.چقدر زیبا و درخشان است.مایه ی قرمز رنگی در انتهای آن خشکیده است.یادم می آید که دیشب کمی زیاده روی کردم.شراب افریقایی بود و من جرعه جرعه رگ هایم را از حس بی حس شدن لبریز می کردم و دردهای کهنه ام را از یاد می بردم.پاکت های سیگار "وینستون" خالی ، و در عوض زیرسیگاری پر از ته سیگارهای نیمه تمام است.

هوای اتاقم سنگین است.احساس خفگی می کنم.می خواهم از جایم بلند شوم اما نمی توانم.می خواهم دهانم را باز کنم اما لبهای خشک شده ام حرکت نمی کنند.طعم دهانم گس است و من این طعم را دوست ندارم.

یادم می افتد که امروز قدیمی ترین دوستم از سفر می آید و من باید به دیدنش بروم.دلم برایش تنگ شده است.یادم می آید که امروز تولد نوه ی بزرگم است و باید برایش کیک بپزم.همیشه عاشق کیک های دستپخت من است. یادم می آید که امروز باغبان می آید که باغچه را برای بهار آماده کند.می خواهم حیاط را غرق بنفشه و پامچال کنم.یادم می آید که امروز باید سری به بانک بزنم و قبض های پرداخت نشده را پرداخت کنم.

چقدر زانوهایم درد می کنند.دیشب زیاده روی کرده ام.یادم می آید که گرامافون قدیمی را بعد از سال ها به کار انداختم و آن صفحه ای را که پدرم دوست داشت گذاشتم.کاری از موتزارت بود.

یادم می آید دیروز صبح از مغازه ای که تازه باز شده بود مقداری عسل طبیعی خریدم.چقدر عسل دوست دارم و چقدر احساس گرسنگی می کنم.

یادم می آید که شیشه عسل به دستم بود و روبروی دکتر نشسته بودم و نمی توانستم جایی به جز عکس زنبور زرد رنگ را بر روی گل های کوهستانی نگاه کنم.آیا اکنون در کوهستان زنبوری پرواز می کند؟

یادم می آید که آهسته از دکتر پرسیدم:چند روز؟

و او به جای آن که پاسخی به من بدهد از پشت میزش بلند شد و کنارم نشست و شیشه عسل طبیعی را از من گرفت و روی میز گذاشت و آهسته تر گفت:سه ماه ...شاید کمی بیشتر...شاید کمی کمتر ...دوست داری بستری شوی؟

یادم می آید که دوست داشتم گریه کنم اما اشکی نداشتم.سرم را تکان دادم که نه نمی خواهم.

آه...چقدر خسته ام...چقدر امروز کار دارم...باید از رختخواب بیرون بیایم...یادم می آید که باید برای دوستم گل رز صورتی بخرم...یادم می آید که باید برای نوه ام هدیه ای بخرم....چقدر گرسنه ام...آه...یادم می آید که شیشه عسل را در مطب دکتر جا گذاشته ام...

و باز هم کمی لبخند...

dordaane — Fri, 01 Feb 2008 07:52:33 GMT

سلام دوستان خیلی از اونایی که همیشه به من و وبلاگم لطف دارنداز من خواستند که کمی لبخند شماره ۲ رو هم بنویسم.منم به حرفشون گوش کردم!!شما هم اگه از این دسته خاطره ها یا به قول معروف سوتی ها دارید بنویسید تا باز هم در یک روز سرد زمستونی لبخند زیبایی دلمون رو گرم و شاد کنه...

در پایان یک مجلسی توی خونه ی یکی از اقوام مهمونا داشتن تعارف می کردن:"خیلی مزاحم شدیم دیگه با اجازه تون بریم..."

وسط اون همه همهمه خانوم میزبان با چنان آب و تابی می گفت:"به خدا اگه نذارم برین...به خدا اگه نذارم برین..."

یکی از نزدیکان(!) می خواست خونه اش رو بفروشه.هفته ای سه چهار خانواده می اومدند برای دیدن خونه.پسر خونواده دیگه حوصله اش سر رفته بود از اینکه مرتب باشه و آراسته.یک روز که سر زده عده ای اومدند خونه رو ببینند پسر خونواده که لباس نا مرتبی به تن داشت رفت تو کمد قایم شد!خانمی هم که اومده بود خونه رو ببینه با کمال پررویی در همه ی کمد ها رو باز می کرد تا رسید به کمد مذبور و وقتی درش رو باز کرد پسر نامبرده خیلی با احترام اومد بیرون و گفت:سلام علیکم...خوب هستید؟!(رنگ از روی همه پریده بود...رفتند و پشت سرشون رو هم نگاه نکردند)

می خواستم کنکور بدم من زنگ زدم خونه ی یکی از اقوام اشکالی ازش بپرسم.گوشی رو که برداشت هول شد و گفت:ببخشید مزاحم شدم مثل این که خواب بودید!!!!

یه خواهر و برادری از نزدیکان داشتند با هم دعوا میکردند.خواهر که بزرگ تر بود سر برادرش که خیلی کوچیک بود داد و فریاد راه انداخته بود که تو چرا اینقدر شلخته ای و همه جا رو به هم می ریزی.خواهر داد و بیداد می کرد و برادر کوچولو هم بهش نگاه می کرد.بعد از این که یک ربع خواهر بیچاره گلوش رو پاره کرد پسر کوچولو نگاهی به خواهرش انداخت و سرش رو تکون داد و آهسته و با لحن بچگانه اش گفت:جواب خاموشان ابلهی است!!

معلم جغرافی مون خیلی بد دهن بود.از دستش همه شاکی بودند و اولیا هم به گوش مدیر و خودش رسونده بودند.یک روز عصبانی شد و گچ رو پرتاب کرد به طرف یکی از شاگردا و فریاد زد:گوساله...دخترم!!!(فکر کنم یکهو یاد شکایت ها افتاد!)

یک بنده خدایی هر روز صبح ساعت 8 زنگ می زد به خونه ی ما و با صدای بلند می گفت:اونجا ناحیه 4 شهرداریه؟

و منم با حوصله می گفتم :خیراشتباه گرفتید.

عاقبت یک روز با همون دادی که می زد گفت:پس شماره ناجیه چهار چیه؟

منم خونسردانه پاسخ دادم:من شماره شون رو ندارم.

آقاهه هم عصبانی شد و فریاد زد:پس اگه شماره ش رو نداری منم همین شماره رو می گیرم!!!!

منم با خنده گفتم:شما هم این شماره رو بگیری "من" گوشی رو برمی دارم!

تو یکی از کلاس های دانشگاه داشتم کنفرانس می دادم-البته به زبان انگلیسی -(lecture ) وایستادم اون بالا و بعد از کلی حرف می خواستم بگم:" ما برای این متد "حروف اختصاری" فلان رو داریم..." اما به جای استفاده از کلمه abbreviation که معنی "اختصار" می ده گفتم abortion !!!!!!می دونید یعنی چی؟...یعنی سقط جنین!!!(تا آخر عمرم معنی این دو تا کلمه یادم نمی ره .خدا می دونه چشمای استاد تا چه اندازه گرد شده بود و بچه ها چقدر جلوی خودشون رو گرفته بودند که منفجر نشن!)